De wens van de gevallen ster

Als je een vallende ster ziet, mag je een wens doen. Maar niemand had deze ster zien vallen en niemand had een wens gedaan. Nu liep de gevallen ster al de hele avond langs de rivier. Ze had alleen een stelletje zwanen gezien en die hadden geen wensen. Haar sterrenlicht straalde nog maar zwak.

Daar was een herberg. Er klonken vrolijke stemmen, je rook lekker eten. Binnen waren mensen. Mensen die konden wensen! Hoopvol ging de gevallen ster naar binnen.

“Wie ben jij?” vroeg iemand.

“Ik ben een gevallen ster,” zei ze zachtjes.

“Een gevallen ster? Die vervullen toch wensen?” riep een ander.

En toen begonnen ze allemaal door elkaar te roepen.

“Ik wens geld, veel geld!”

“Ik wens nog duizend wensen!”

“Ik wens een groot huis!”

“Ik wens dat ik koning word.”

“Ik wens…”

“Ik wens…”

De gevallen ster keek geschrokken om zich heen. Het waren hebberige wensen, egoïstische wensen, wensen van “ikke – ikke – ikke”. Het waren wensen die ze niet wilde vervullen. Wensen die ze niet eens kon vervullen. Was ze daarom uit de hemel gevallen? Haar licht begon knipperend te doven.

Toen klonk er een bescheiden stem vanaf een tafeltje achterin de herberg. Op de een of andere manier drong die stem door alle lawaai heen, zodat iedereen het hoorde. Het was de stem van een man met grijze leeuwenmanen om zijn hoofd. De stem van Anders.

“Ik wens dat jij weer gaat stralen.”

Het werd stil in de herberg. De gevallen ster keek naar Anders, die glimlachte en knikte.

Het licht van de gevallen ster werd sterker en sterker. Het leek of de lampen in de herberg zachter gingen schijnen. In het fonkelende licht van de ster zagen de mensen elkaar en zichzelf. Een hele tijd zei niemand iets.

De herbergier kwam binnen met een groot dienblad vol chocolademelk en appeltaart. De mensen begonnen weer te kletsen met elkaar, met Anders en met de gevallen ster. Zij straalde vrolijk. Ze aten en dronken. Een paar begonnen te zingen. Ze waren samen. Er was niets meer te wensen over.